Harm Renkema  spreker & trainer

In verbondenheid zaaien, gezamenlijk groeien om als mens tot bloei te komen en vrucht te dragen

Luisteren 

Tijd voor nieuwe stappen! 

Eerste zondag van Advent 2017 

Op 1 december 2007 ging ik van start met mijn Hulpverlening- en Coachpraktijk. Tien jaar lang heb ik het voorrecht gehad om met vele mensen in gesprek te gaan. Mensen die hun levensverhaal met mij deelden, hun zorgen uitspraken, verlangens onder woorden brachten en hun dromen gingen doen! 

Lees verder

Spreken 

Spreker

Als spreker vind ik het belangrijk om mensen te raken, te bemoedigen en uit te dagen! Dit doe ik op een open en eerlijke manier. Eenvoudige diepgang en kwetsbare humor vind ik hierbij belangrijk. Het is mijn gebed dat mijn woorden het hart van mensen aanspreekt. Dat mijn 'verhaal' niet alleen gehoord wordt maar aanzet tot daden!
Lees verder

Bewegen

Trainer

Samen in beweging komen, van elkaar leren en oefenen in een inspirerende omgeving.
Lees verder

content image
content image
content image

Spreekbeurten bij KVA Makkum e.o. en bij de Noordermannen in Oldekerk

20-03-2018

In het lied "You came"  zingen Jonathan en Melissa Helser over hoe Lazarus door Jezus weer tot leven werd geroepen! A.s. donderdag 22 maart en vrijdagavond 23 maart wil ik bij de Kampvuuravond Makkum e.o. en vrijdagavond bij de Noordermannen in Oldekerk graag hierover spreken. Tijdens deze avonden zal ik met de aanwezige mannen stilstaan bij Lazarus.

Ik wil je van harte uitnodigen om bij één van deze avonden aanwezig te zijn. Zie voor de adresgegevens in het spreekbeurten overzicht.

Lees verder

Spreekbeurten

21-06-2017

Op 1 december a.s. spreek ik op een avond van de Noordermannen in Heerenveen. Het thema is Kijken met de ogen van geloof! 

Lees verder

"Diep van binnen voelen we het, een echt zelf, door God gegeven, dat verlangt om in alle vrijheid te lopen, om de ongerepte paden van ons leven en onze wereld te verkennen."

Soul Runner (vrij vertaald)

Is er meer ‘jij’ dan dan het oog kan zien?
Zou het kunnen zijn dat je meer bent dan je gewone alledaagse jij?
Meer ontspannen, meer bezield?
Een dieper zelf, dat jou toeroept om een andere weg te bewandelen?

We hebben allemaal een idee van wie we moeten zijn, nietwaar?
Het is gevormd door de verwachtingen van andere mensen en onze eigen onzekerheid.
Wij verlangen er naar om iemand te zijn, meestal iemand anders…
En uiteindelijk gedragen we ons vanuit onze ego, ons onechte gevoel van onszelf.

Maar wat als je niet hoeft te bewijzen dat je echt iemand bent?
Omdat je allang echt iemand was?
Wat als je meer bent dan het oog kan zien?

Diep van binnen voelen we het, een echt zelf, door God gegeven, dat verlangt om in alle vrijheid te lopen, om de ongerepte paden van ons leven en onze wereld te verkennen.

Wanneer was de laatste keer dat je jezelf ontmoette?

Herinner jij je toen je de zonsondergang zag en je ziel het uitriep?
Toen je creatief durfde te zijn en je iets hebt gecreëerd dat helemaal onvergelijkbaar jij was?
Toen je moedig genoeg was om iets anders te proberen!

We weten allemaal wie we zouden moeten zijn, maar hoe zit het met de herinnering wie we werkelijk zijn?

Brian Draper

De 4e Musketier - Een beweging van zachte kracht!

21-01-2018

Het is zaterdag 20 januari 2018, ik sta langs één van de wanden van een enorme hangar op Vliegveld Twente. In hangar 11 staan vandaag geen gevechtsvliegtuigen die operationeel zijn maar er zijn wel ruim 1300 enthousiaste en verwachtingsvolle mannen die helemaal klaar staan voor wat komen gaat! Voorin de zaal staan op het grote podium drie flinke schermen waarop indrukwekkende beelden voorbij flitsen. Hoogtepunten van 10 jaar 4e Musketier! Ik zie mannen met fakkels in een donker bos in de Belgische Ardennen, mannen die in een lang lint achter elkaar aan een berg opklimmen in de Schotse Hooglanden, ik zie kleine tentjes in de sneeuw en kerels die elkaar lachend op de schouders slaan. Ik zie ook mannen en vrouwen die huilend en strompelend over de finish komen in Uganda. Ik zie dansende kinderen en ontroerde ouderen die de Muskathleten toejuichen en aanmoedigen. Wandelaars die diep in de nacht starten met de tocht van hun leven! Herinneringen, gedachten en gevoelens tuimelen over elkaar heen. Ik merk dat deze beelden met diep raken. Met kippenvel op mijn armen en vochtige ogen aanschouw ik deze beeldende start van het jaarlijkse Event van de 4e Musketier. 

Januari 2012, ik ben door mijn schoonzoon Luuk en wandelvriend Daniel uitgenodigd om mee te gaan naar het event van de 4e Musketier ergens in Twente. Ik herinner mij dat ik met enigszins ambivalente gevoelens dit mannen fenomeen waarnam. Mijn echtgenote Riemke had mij al eens geattendeerd op deze organisatie. Maar met een bijbel in de hand door een rivier lopen leek mij in eerste instantie niet zo heel handig. Maar mijn scepsis maakte in de loop van de dag plaats voor verbazing en een grote nieuwsgierigheid. Toen ik ’s avonds naar huis reed wist ik zeker dat ik me hoe dan ook ging opgeven voor een zogenaamd Karakterweekend in de Ardennen. 

De 4e Musketier bestaat tien jaar. Een vrienden initiatief die het leven van duizenden mannen en daarmee ook duizenden vrouwen en kinderen gigantisch op de kop gezet heeft. Een beweging van Gods Geest door mannenvriendschappen heen. Jezus noemt zijn leerlingen op een bepaald moment zijn vrienden. Dit is de manier waarop God werkt! Hij werkt door vriendschapsrelaties heen. Soms hoor je ouders wel eens zeggen dat hun kind teveel beïnvloed wordt door vrienden. Hun eigen kind is zo slecht nog niet, maar ja hij heeft verkeerde vrienden. Wat ik bij de 4e Musketier zie is het tegenovergestelde. Allemaal hele gewone kerels die op een of andere manier tot hele bijzondere daden komen doordat ze beïnvloed worden door vrienden. Deze vriendschapsbeweging heeft bij mij een heilige onrust teweeggebracht die voorlopig nog niet te stoppen is! 

Tijdens het avondprogramma nemen we afscheid van drie van de pioniers van de beweging. Henk Stoorvogel vertelt zichtbaar ontroerd hoe dankbaar hij is voor de avonturen die ze met elkaar beleefd hebben. Op de achtergrond zie ik een grote groep mannen die getuige zijn van dit kwetsbare moment. Het minutenlange applaus en de staande ovatie laat zien dat niet alleen Henk dankbaar is. Dit groepje leiders weet maar half hoeveel invloed ze hebben gehad op de levens van mannen. De vriendschap van deze mannen is een zegen die nog heel lang doorwerkt! 

Ik herinner me dat ik destijds best wel even twijfelde of zou meegaan naar deze ‘mannendag’ in Twente. Wat ben ik blij dat ik dit wel gedaan heb. Wat een geluk dat Gods Geest mij destijds heeft verleid om me aan te melden. Hij zag namelijk toen al de beelden die ik vanmiddag weer in een flits voorbij zag komen. Hij zag mij lopen in de regen in de Ardennen, hij zag de vriendschappen die daardoor zouden ontstaan. Hij zag dat de ‘kleine jongen’ in mij eindelijk mocht ervaren dat hij ook door kerels geliefd en gewaardeerd word! Hij zag de volwassen man die het aandurft om als spreker op te staan en Gods woord te gaan delen. Ik denk aan de spreekbeurten en de ontmoetingen op de meest bijzondere locaties; op een berg in Schotland; bij een vervallen boshut in de stille bossen van Noorwegen; midden in de nacht bij een ijskoud meer in de Schotse Hooglanden; tussen de muren van een eeuwenoud kasteel en angstig zwetend op een steile klif op Kreta. God zag de uren van wandelen en hardlopen voor gerechtigheid; de ontmoetingen met zoveel mooie mensen en de ongelofelijke avonturen die ik mee mocht maken. Het moment dat Riemke en ik voor het eerst ons sponsorkind Rodgers omarmen. Het moment waarop we het breed lachende gezicht van onze sponsordochter Esther opnieuw zien! Wat een belevenissen! Aan de ene kant de confrontatie met armoede en onrecht en tegelijkertijd de enorme schoonheid van de Afrikaanse natuur. Barrières en blokkades zijn geslecht en angsten overwonnen, mijn onzekere kant is bemoedigd, mijn avontuurlijke kant uitgedaagd en mijn scepsis is voorgoed verandert in verwondering! 

Tijdens het avondprogramma spreekt Jeroen, de leider van de Kingsmen (het Rooms Katholieke broertje van de 4e Musketier) over ‘zachte kracht’. Wat is dit een mooie uitdrukking en wat past deze uitdrukking goed bij de 4e Musketier.  Zachte kracht in plaats van passieve zachtheid of dominante kracht. Een paar jaar geleden typeerde ik de 4e Musketier als een beweging van kwetsbare helden. Dit sluit helemaal aan bij het begrip ‘zachte kracht’. Het is mijn verlangen en mijn wens dat ik deze beweging van ‘zachte kracht’ nog jaren mag dienen. Een beweging die mannen helpt op op een mooie manier meer man te worden. Een beweging die ons uitnodigt en uitdaagt om deze zachte kracht in onszelf te ontdekken, te verdiepen en te versterken!

Voor meer informatie over de 4e Musketier klik hier!

Lees verder

De ruimte tussen hoe het is en hoe het zijn zal. 

12-01-2018

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik een schoenendoos vol brieven heb gekregen van een goede vriend. De afgelopen weken heb ik een poging gedaan om enkele brieven te lezen. Ik schrijf bewust dat ik een poging heb gedaan om ze te lezen want op één of andere manier kost het me moeite om brieven van mijzelf van jaren geleden te lezen. Deze brieven nemen mij mee, terug naar een andere tijd. Ik lees de gedachten, de gevoelens, de vragen en de verlangens van mijzelf ruim 26 jaren geleden en tegelijkertijd weet ik hoe het verhaal en het leven verder gegaan zijn. Hierdoor bevind ik mij bijna in de positie van iemand die alwetend is omdat ik nu met een terugwerkende kracht naar deze jongeman kan kijken. Ik weet hoe de nabije toekomst voor hem eruit gaat zien. Welke vrienden hij gaat maken en welke vrienden hij weer zal verliezen. Hoe hij zijn diploma haalt en hoe hij werk zoekt en krijgt. Ik weet dat deze vader van twee kinderen samen met zijn echtgenote nog twee kinderen zal krijgen. Ik weet ook welke verdrietige dingen ze zullen meemaken. De dromen die wonderwel vervult zullen worden en de ambities die verloren gingen. Ik weet wat er aan vooraf ging en ik weet hoe het verder zal gaan. Dit is een bijzondere ervaring. Ook een bijzonder vermoeiende ervaring trouwens. Ik merk dat het me zelfs een beetje duizelt als ik de eerste twee brieven gelezen heb. Het is niet eenvoudig om alwetend te zijn. 

Onlangs stond er op een labeltje van een theezakje de volgende vraag: “Zou je liever het verleden veranderen of de toekomst zien?” Ik moet zeggen dat ik dit soort vragen bij het ontbijt soms best wel confronterend vind. Tegelijkertijd zetten ze je wel aan het denken. Op deze specifieke vraag heb ik trouwens geen antwoord kunnen geven. Dit is wat mij betreft een onmogelijke vraag. Want het verleden heeft mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben en ondanks dat ik regelmatig ontevreden ben over mijzelf heb ik geen idee wat er zou kunnen gebeuren als ik nu het verleden zou kunnen veranderen. Natuurlijk zijn er gebeurtenissen in het verleden die ik liever niet had meegemaakt. Of nog erger, natuurlijk zijn er dingen gebeurt waar ik niet heel erg trots op ben en dus wel zou willen deleten. Maar deze gebeurtenissen hebben mij wel gevormd. “In het verleden ligt het heden in het nu wat worden zal” (Bilderdijk). Tegelijkertijd lijkt het mij ook verre van ideaal als ik de toekomst nu al zou kunnen zien. Volgens mij is het kennen van de toekomst de dood in de pot voor creativiteit. Onwetendheid maakt een mens creatief! 

Er zijn trouwens wel bepaalde zaken met betrekking tot de toekomst waar ik behoorlijk zeker van ben. Eentje is wellicht enigszins treurig en beangstigend en de ander is vreugdevolle manier geruststellend. Ik weet zeker dat ik vroeg of laat zal sterven.  Dit vind ik toch wel een treurige zekerheid. Daarnaast heb ik een soort basis vertrouwen dat ik hoe dan ook bij God zal zijn. Met Paulus durf ik te zeggen: “of wij nu leven of sterven wij zijn van de Heer.” (Romeinen 14:8). Voor mij is dit een bijzonder geruststellende zekerheid. 

Maar goed in de tussentijd blijft er veel open staan en dat is mooi! Ik houd namelijk wel van open en lege ruimtes want die kunnen nog gevuld worden. Vanmiddag moest ik ineens weer aan het begrip ‘liminele ruimte’ denken. Een begrip dat gebruikt wordt in veranderingsprocessen. Ik kwam het een tijd terug voor het eerst tegen in een artikel over transformatie processen bij organisaties. Er werd gesproken over fasen in verandering, over het loslaten van het oude en het op zoek gaan naar het nieuwe. De reis van hoe het nu is naar hoe het zijn zal. Maar dit proces bestaat niet uit twee fasen maar uit drie fasen. Een belangrijke fase is namelijk de fase van het “ondertussen” oftewel “liminaliteit”. Het oude is voorbij en het nieuwe is nog niet gekomen. Ik weet dat ik het verleden niet kan veranderen en ik realiseer mij heel goed dat ik niet in de toekomst kan kijken. Ik sta nu in een open landschap waar bijzonder veel ruimte is. Ruimte om te verlangen, ruimte om te creëren, ruimte voor het geschenk dat wij vaak toeval noemen, ruimte om de ander te ontmoeten!  Ik kan het verleden niet veranderen maar ik kan er wel voor kiezen om het los te laten. Ik kan niet in de toekomst zien maar ik kan wel leren om ruimte te scheppen om het nieuwe met open handen te ontvangen. 

Gebed, stil-zijn voor God is voor mij een manier geworden om ruimte te creëren. Het is grappig dat ik dit eigenlijk al jaren weet. Tot mijn verrassing las ik in één van mijn brieven uit 1991 het volgende: “Uiteindelijk is ons hart de plek waarin ik God maar ook mijn medemens ontmoet. Als daar rust en ruimte is, kan ik meer openstaan voor dat wat er op mij weg komt.”

Terwijl ik mijn eigen woorden lees besef ik dat ik hiermee eigenlijk beschrijf dat gebed en vooral het stil-zijn voor God het creëren van een liminele ruimte is. Even een moment waarbij ik dat wat ik weet probeer los te laten en niet van alles buiten mijzelf probeer te zoeken maar mijn handen en mijn hart vrijmaak om het nog niet bekende te ontvangen. Met mijn ogen dicht ga ik dingen zien die tot dan onzichtbaar waren en met mijn handen open mag ik oefenen in het ontvangen. Een dagelijkse portie stilte en even een moment helemaal niets helpt mij om werkelijk te ont-moeten! En soms mag ik ervaren dat ik na een kwartiertje stilte met andere ogen naar de werkelijkheid kijk. Wat een ont-dekking! Heerlijk om te zijn in de ruimte tussen hoe het is en hoe het zijn zal. 

"De ware ontdekkingsreis is niet het zoeken van nieuwe vergezichten, maar het kijken met andere ogen.” (Marcel Proust)

 

 

Lees verder